Jasełka 2016r.

Leon aktorem? Ale tylko w asyście tatusia.
Wyobraźcie to sobie: godzina 15.30, dzieci ukryte w przedszkolnej kuchni czekają na znak, by rozpocząć przedstawienie. Rodzice, podekscytowani, ale z pewną dozą niepokoju, zajmują miejsca w kilku rządkach krzesełek. Zasiadam pośrodku, by dogodnie fotografować mojego smyka, NIKON w ręce, czekam. Mąż z Melką na rękach stoją w drzwiach.
Nagle z kuchni wychodzi mały talib. Zanosi się płaczem i woła: "Gdzie jest moja mamusia??? yyyyyyy, łeeeeeee". Tak, to On. To mój Syn. Mój Józef ( zwany przez siebie do dziś Jezuskiem).

Wstaję, stoję naprzeciwko Niego, macham, wołam: "Tu jestem syneczku, tu jestem!!!".
Nie widzi, rozpacza coraz głośniej. Przez salę przechodzi fala śmiechu ( uwierzcie, że ogólnie wyglądało to zapewne śmiesznie, można było pomyśleć: "Ot, zaczęło się :) Jasełka w żłobku ;)), ja przedzieram się przez rzędy rodziców, uderzam kogoś aparatem w głowę, pędzę na ratunek. Tulimy się na środku sceny, wszyscy patrzą, a Józef vel Jezus szlocha jeszcze bardziej: "Gdzie byłaś??? Gdzie Amelka? Gdzie tatuś???"
Podchodzi Pani i stwierdza: "Oj, chyba Maryja wystąpi bez Józefa." Po chwili jednak zaprasza męża razem z synem. Mąż kuli się za Józefem, ale wyróżnia się strojem. Leon wdrapuje się na niego, strofowany przez koleżankę Maryję: "Lechoś, bujaj kołyskę".
"Idę do mamusi, idę!"- krzyczy.
Wszyscy śpiewają kolędy, Leoś drapie się po uchu i ucieka od taty. Ja, głupia, wyję, niekontrolowanym, spazmatycznym, dziwnym śmiechem. Filmu, który nagrywałam nie da się oglądać - trzęsie się od mojego szlochania tak, że dostaje się mdłości.
Rolę, która była wyryta na pamięć, a brzmiała przesłodko w ustach synka: "Cichutko usnęło dzieciąteczko małe, niek każdy jak umie, kłosi jego kwałę" ;) wypowiada Pani przedszkolanka.
Ale nic to! Duma rozpiera mnie i naprawdę jestem przeszczęśliwa!

Pierwszy występ Leosia za mną... pierwszy raz siedziałam w rządku z innymi rodzicami, pierwszy raz święta lśnią iskrami świadomych spojrzeń moich dzieci, ich oczekiwaniem i radosną wiarą w świętego M. Ich ciekawością i brakiem cierpliwości...

Nie ma śniegu, ale jest coś więcej...  Jest rodzina. Pełna. Wspaniała. Tylko nasza.
Jest ciepło. Bliskość. Miłość.
Jest magia.

 

Historia o tym, jak Leon został żłobkowiczem...

...na chwilę ;)

Czasem mam wrażenie, że prowadzenie tego bloga to udawanie tarczy, w którą wiem, że emocjonalny lud będzie celował. Mój mąż ostatnio przeczytał komentarze i kolejny raz pokłóciliśmy się o moje blogowanie. On twierdzi, że ponoszę za duże koszty emocjonalne, a on wkurza się, że jak zawsze, zachowuję się jak frajer. Ja jednak wiem, że wielu osobom ten blog się przydaje, wielu z Was dziękuje mi, a i mi często pomaga ten wirtualny świat.

Temat żłobka podejmowałam już jakiś czas temu. Już nawet nie miałam siły odpowiadać na niektóre komentarze, w których ( ja wiem, że generalnie z troski, za którą dziękuję) zarzucano mi, że traktuję Leosia jak starą zabawkę, że nie myślę o jego uczuciach itp... Decyzja zapadła po wielu moich przemyśleniach i po tym, jak widziałam, że nie jestem w stanie sobie poradzić ( np. w momencie, w którym w kuchni robiłam mleko, Leon wdrapał się do gondoli małej i zanim zdążyłam dobiec wstał w niej i przewalił się z wózkiem, wypadając z niego) . Oczywiście, byłam przekonana, że Leoś będzie się dobrze bawił w żłobku, a te 4h (bo na tyle zamierzałam go prowadzać) spędzi na wesołej zabawie w gronie rówieśników.

Do żłobka Leoś poszedł w połowie września. Przez pierwszy tydzień na godzinę dziennie. Płakał całą godzinę, a ja pod drzwiami wychodziłam z siebie i też nie raz płakałam.
W drugim tygodniu pochodził do żłobka dwa dni i zachorował na następne pięć dni. Czułam ulgę, że nie muszę się stresować jego pobytem w żłobku i jego smutkiem.
W nocy budził się po kilka razy, wołał mnie, wołał męża, ciągle przesiadywał mi na rękach i kolanach, tulił się jak nigdy wcześniej ( generalnie nie jest pieszczochem), a ja czułam się jak podła świnia i bardzo żałowałam swojej decyzji.
Z jednej strony chciałam go zabrać ze żłobka, a z drugiej chciałam nam dać choć miesiąc czasu, szczególnie, że nasz żłobek pobiera bezzwrotną opłatę wpisową w kwocie 450zł, więc trochę było mi żal ( pewnie w komentarzach przeczytam, że jestem podłą materialistką).
Po chorobie Leoś wrócił na 3 dni, jego adaptacja nadal wyglądała słabo. Do tego złapał rotawirusa, zaczął kaszleć i smarki wisiały mu do pasa. Zaraziła się też młoda. I ta kolejna choroba młodego + płacz i stres jego i mój -przeważyło - wypisałam go ze żłobka, olałam kasę i zdecydowałam, że moje dzieci do żłobka nie pójdą. Pójdą dopiero do przedszkola, jak będę wracać do pracy  lub nawet rok później ( czyli za ok. 2 lata).

Czuję ulgę. Żałuję, że zafundowałam młodemu takie emocje. Jestem na siebie zła, a jeszcze bardziej na mojego męża, który był pierwszym zwolennikiem wysłania młodego ( do momentu, jak nie zaczął go prowadzać). 

Młoda rozchorowała się na całego, przez ostatnie 6 dni byłyśmy w szpitalu z wirusowym zapaleniem płuc... :(:(:(

Myślę, że już zostałam ukarana za swoją głupotę.

Ale jak znam życie to jeszcze nie koniec, teraz czas na : "a nie mówiłam/em"? ;)

Z czasów żłobkowych pozostało nam kilka zdjęć. Tak przygotowany młody wędrował do dzieci.

PS. Dajcie mi trochę czasu, żeby odnieść się do komentarzy pod poprzednim postem. Jednocześnie wszystkim dziękuję za udział w dyskusji. Wszystkie opinie są niezwykle cenne nie tylko dla mnie, ale przede wszystkim dla Was, i tych wśród Was, którzy drogą adopcji chcą podążać lub podążają.

Aktualizacja.

Siedzę na kanapie. Mąż zasnął usypiając Leosia. Melka śpi obok...i właśnie uświadomiłam sobie, że jest jej pora karmienia... 

Codziennie obiecuję sobie, że nadrobię blogowe zaległości i niemal codziennie okazuje się, że chwilę wytchnienia mam między 23-24 i zanim zdążę sięgnąć po komputer najzwyczajniej w świecie odpływam (...by za chwilę zbudzić się na dźwięk płaczącego Leośka lub Melki). Ale nie przestaję wierzyć, że już wkrótce będę pisać przynajmniej 3 razy w tygodniu. W mojej głowie zrodziło się wiele przemyśleń, które chcę tu wyrazić.

A tymczasem...dużo się u nas zmieniło. 

W czerwcu znalazłam nianię, która miała mi pomagać w opiece nad Leośkiem. Świetna, młoda dziewczyna. Wszystko jej odpowiadało. I mi też. Przychodziła na kilka godzin dziennie. Tak jak jej pasowały dojazdy. Leoś ją polubił.  Ja cieszyłam się, że tak fajnie się bawią. Niestety w lipcu zaczęła dużo wyjeżdżać ze znajomymi i stała się bardzo niedyspozycyjna. W sierpniu była tylko 8 razy. A 31 sierpnia powiedziała mi, że dostała lepiej płatną ofertę i od jutra nie przyjdzie. Dwa tygodnie szukaliśmy żłobka. I 14 wrześnie mój mały mężczyzna stał się żłobkowiczem. Przez pierwszy tydzień chodził na godzinkę dziennie. A w tym tygodniu na 3-4h. 

Powiem szczerze - adaptacja dziecka do żłobka to po prostu koszmar. Od wieczora już bolał mnie brzuch, w nocy ledwo spałam, latałam co chwilę do toalety w wiadomym celu, a rano normalnie trzęsłam się, że znów będę patrzeć na jego łzy. A mały płacze strasznie. Krzyczy i rozpacza. W zeszłym tygodniu przez cały pobyt krzyczał, nawet na chwilę nie przestawał. A w tym jest już lepiej. Raz nawet usnął na leżakowaniu. Je, ponoć nawet po trzy dokładki. Ale rozstania nadal są trudne ( nie wiem dla kogo trudniejsze, dla mnie, czy dla niego...). W domu już od rana mówi: "Dzeci nie,nie" - czyli nie chcę do dzieci. A w nocy budzi się nawet 4-5 razy i woła mnie i męża. Musimy przyjść oboje i upewnić, że wszystko jest dobrze. No i bez mleka niestety...nie obejdzie się.

Jest w starszej grupie, ale jako jedyny mówi. Jest też najwyższy. Generalnie moim zdaniem on się po prostu tam nudzi, bo tam są same maluszki jeszcze, a Leoś zachowuje się jak co najmniej 2 latek. Wcześniej nie widziałam takiej dysproporcji rozwojowej, ale to pewnie dlatego, że nie miałam porównania. 

Na razie jednak mamy przerwę w "żłobkowaniu" . Synuś ma chore gardełko i jest na antybiotyku.

Od ostatniego miesiąca Leoś bardzo rozwinął mowę. Obecnie mówi wszystko, ale nie jest to do końca zrozumiałe. Kilka najśmieszniejszych i najczęściej używanych:

otwórz - otu-otuś

odłóż - oduś

autobus - abobuś

Leoś - Jejo

Leona - Nenona ( na pytanie czyje to jest?)

traktor - tatoj

koparka - papapka

tir - ti

żłobek - obku

karty (obrazkowe do nauki słówek) - kati

halo - hajo

parasol - pajajon

odkurzacz - odkurzan

jeszcze - jecie, jecie

tygrys - tigiś

zebra - patata (od patataj)

słoń - łoń

plac zabaw - baba babaw

łopatka - papatka

grabki - abki

nóż - duśśś

widelec - wiwewec 

klucze - kucie

Młody jest też bardzo sprawny i coraz bardziej samodzielny. Wspina się na płot na placu zabaw, sam się huśta na takiej mini huśtawce,  stawia babki z piasku, rzuca piłkę przed siebie, podbiega i ją pięknie kopie (lewą nóżką). Nakłada krążki na kijek (takie z IKEA), "czyta" książeczki  i znajduje tam takie szczegóły, których ja wcześniej nie  dostrzegłam. Zaskakuje mnie.

No chwalę się, wiem. Ale jestem z niego taka dumna!!! I na pewno bardzo nieobiektywna w ocenie :))) Ale taka właśnie jest matczyna miłość. 

A Amelka rośnie. Waży już 4800g ... Czyli przez 6 tygodniu przytyła 1500g. No klopsik z niej, ale słodki klopsik :) Karmię ją mlekiem modyfikowanym, po porodzie miałam HGB 8 i sterydy na jelita, więc z karmieniem piersią pożegnałam się zanim jeszcze się przywitałam. Przez to młodą męczą kolki. Kupiłam Sub simplex i dodaję do każdego posiłku, jest trochę lepiej, ale nadal cierpi. 

Jest bardzo grzecznym dzieckiem ( gdy nie ma kolki ;) ). Noce przesypia ładnie, budzi się po 4-5h na karmienie i po ok.45min-1h usypia. Wodzi oczkami za przedmiotem, grzechotką, osobą. Uśmiecha się do motyla w kołysce i gdy stroi się do niej dziwne miny. Po porodzie była kopią mojego męża, ale teraz dostrzegam w niej również mnie. Ale wierzcie lub nie, Leoś jest do nas dużo bardziej podobny :D 

Martwię się tylko główką Melki. Od urodzenia była dziwna. Przypomina kształtem głowę E.T. Urodziła się z wielkością 37cm. Teraz ma już 41cm. W USG przezciemiączkowym było wszystko ok, więc nie martwiłam się zbytnio. Ale położna na wizycie patronażowej zwróciła uwagę na tę główkę i kazała monitorować... No i lęk zamieszkał w mojej głowie. Tym bardziej, że młoda bardzo słabo unosi główkę (gdy leży na mnie wychodzi jej to dobrze, ale na płaskim prawie wcale jej nie unosi). W poniedziałek mamy wizytę u neurologa.

A ja... wczoraj skończyłam połóg. Gdy przeczytałam ostatnio w komentarzu pytanie o to, jak się czuję, zdałam sobie sprawę...że nie wiem, jak się czuję. Nie mam czasu, żeby o tym pomyśleć, żeby zająć się sobą. Żyję moimi dziećmi... ale wiem, że na dłuższą metę tak się nie da. Ja przecież też jestem ważna. Na razie jednak najważniejsze są ich potrzeby...

Po cesarce bardzo szybko doszłam do siebie. Bolał mnie trochę brzuch, ale myślałam, że przejdzie. Po 3 tygodniach ból jednak stał się nie do zniesienia i okazało się, że mam zbiorniczek z ropą w okolicy jednego ze szwów. Rozdłubali mi trochę tę ranę i wycisnęli ropę. Ale się zebrała znowu i znowu. Potem blizna się sama otworzyła ( tzn. niewielki jej kawałek, ok.1,5cm) i miałam dwukrotnie zakładany sączek i usuwaną ziarninę, która narosła i wyglądała jak dzikie mięso, wystające z brzucha. Ostatecznie pożegnałam się z sączkami tydzień temu. I teraz jest już ok, choć wciąż mam trochę spuchnięte to miejsce.

Męczę się też z wagą. Na tę chwilę zostało mi 4,5 kg sprzed ciąży i choć to niewiele to wyglądam nadal jakbym była w ciąży. Nie wchodzę prawie w żadne rzeczy sprzed ciąży.

Za to z jelitami wszystko ok!

Dużo chciałabym jeszcze napisać, ale padam już na twarz, a za 2 godziny karmienie młodej.

Zdjęcie z naszego spaceru z zeszłego tygodnia. Dwa dni później obcięłam włosy i teraz mam do ramion.